تاريخ : یکشنبه ۱ فروردین ۱٤٠٠ | ۱:٠٢ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

هرچه کمتر شود فروغ حیات            رنج را جانگداز تر بینی

سوی مغرب چورو کند خورشید           سایه ها را دراز تربینی

 

 



تاريخ : یکشنبه ۱ فروردین ۱٤٠٠ | ۱:٠۱ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

                                                                  

                                                                                                                                                                                                



تاريخ : یکشنبه ۱ فروردین ۱٤٠٠ | ۱:٠٠ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()



تاريخ : پنجشنبه ۳٠ امرداد ۱۳٩۳ | ٧:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

آنکس که درد عشق بداند  

اشکی بر این سخن بفشاند :

*****

 این سان که ذره های دل بی قرار من 

 سر در کمندعشق تو ، جان در هوای توست  

شاید محال نیست که بعد از هزار سال ،  

روزی غبار مارا ، آشفته پوی باد ، 

 در دور دست دشتی از دیده ها نهان ، 

 بر برگ ارغوانی، 

                       - پیچیده با خزان-  

یا پای جویباری،  

                       -چون اشک ما روان-  

پهلوی یکدگر بنشاند!  

ما را به یکدگر برساند!

 



تاريخ : دوشنبه ٢٧ امرداد ۱۳٩۳ | ۱۱:۳۸ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

 

نگاهت را نمیخوانم ، نه با مایی ٬نه بی مایی !

ز کارت حیرتی دارم ٬ نه با جمعی نه تنهایی

گهی از خنده گلریزی ٬ مگر ای غنچه گلزاری ؟

گهی از گریه لبریزی٬ مگر ای ماه ٬ دریایی ؟

چه می کوشی به طنّازی ٬ که بر ابرو گره بندی

به هر حالت که بنشینی ٬ میان جمع ٬ زیبایی !

درون پیرهن داری تنی از آرزو خوشتر

چرا پنهان کنی ای جان ؟  !بهشت آرزوهایی

گهی با من هم آغوشی ٬ گهی از ما گریزانی

بدین افسونگری ٬ در خاطرم چون نقش رویایی

لبت گر بی سخن باشد ٬ نگاهت صد زبان دارد

بدین مستانه دیدن ها ٬ نه خاموشی ٬ نه گویایی

گهی از دیده پنهانی ٬ پریزادی ٬ پریرویی

گهی در جان هویدایی ٬ فرح بخشی ٬ فریبایی

به رخ گیسو فرو ریزی که دل ها را بر انگیزی

از این بازیگری بگذر ٬ به هر صورت دلارایی

زبانت را نمی دانم ٬ نه بی شوقی ٬ نه مشتاقی

نگاهت را نمی خوانم ٬ نه با مایی ٬ نه بی مایی !!



تاريخ : پنجشنبه ۱٦ امرداد ۱۳٩۳ | ٥:٤٩ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

من قول داده ام که بمانم برای تو

تو قول داده ای که بمانی کنار من

این قول ما ، بخدا قول عاشقی ست

آن " او " که عهد می شکند ، اهل عشق نیست

تقدیر اگر نبودن من را رقم زند

من می روم ولی

بی من تر از همیشه

جدا از تمام خویش

         متن کامل شعر در ادادمه                        



ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه ٢ امرداد ۱۳٩۳ | ٤:٢٢ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

دلخوشم با غزلی تازه ،همینم کافیست

تو مرا باز رساندی به یقینم کافی ست

 

قانعم ، بیشتر از این چه بخواهم از تو

گاه گاهی که کنارت بنشینم کافی ست

 

گله ای نیست ، من و فاصله ها همزادیم

گاهی از دور تو را خوب ببینم کافی ست

 

                         آسمانی !                       

            تو  در آن گستره خورشیدی کن

من همین قدر که گرم است زمینم کافی ست

 

من همین قدر که با حال و هوایت گهگاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافی ست

 

فکر کردن به تو یعنی غزلی شور انگیز

                        که همین شوق  مرا

      خوب ترینم !

                                     کافی ست

          دکلمه رضا پیربادیان

           برگرفته از : قصه گیسو            http://ghesegisoo.persianblog.ir

                                                                                                       



تاريخ : پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳ | ۱٠:۱٢ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

هان چه حاصل از آشنایی ها
گر پس از آن بود جدایی ها


من و با تو، چه مهربانی ها
تو و بامن چه بی وفایی ها


من و از عشق راز پوشیدن
تو و با عشوه خودنمایی ها


در دل سرد سنگ تو نگرفت
آتش این سخن سرایی ها


گفته بودم که دل به کس ندهم
تو ربودی به دلربایی ها


متن کامل شعر در ادامه                              

 



ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه ٢٩ خرداد ۱۳٩۳ | ٤:٤٢ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

 شب آمد و دل تنگم هوای خانه گرفت

 دوباره گریه ی بی طاقتم بهانه گرفت

 شکیب درد خموشانه ام دوباره شکست

 دوباره خرمن خاکسترم زبانه گرفت

 نشاط زمزمه زاری شد و به شعر نشست

 صدای خنده فغان گشت و در ترانه گرفت

زهی پسند کماندار فتنه کز بُن تیر

 نگاه کرد و دو چشم مرا نشانه گرفت

 امید عافیتم بود روزگار نخواست

 قرار عیش و امان داشتم زمانه گرفت

 زهی بخیل ستمگر که هر چه داد به من

 به تیغ باز ستاند و به تازیانه گرفت

 چو دود بی سر و سامان شدم که برق بلا

 به خرمنم زد و آتش در آشیانه گرفت

 چه جای گل که درخت کهن ز ریشه بسوخت

ازین سموم نفس کش که در جوانه گرفت

دل گرفته ی من همچو ابر بارانی

گشایشی مگر از گریه ی شبانه گرفت



تاريخ : پنجشنبه ۱٥ خرداد ۱۳٩۳ | ٥:۱٧ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

 

 

دلم همیشه به شوق تو حال دریا داشت

 

گهی سکوت و گهی اضطراب و غوغا داشت

 

نگاهِ گرمِ  من  از  اتش  تمنایت

 

زبان خشک جگر تشنگان صحرا داشت

 

چه جذبه ای بود در آن چشمان سحر انگیز؟

 

که از جهان و جهان دوستان مرا واداشت

 

در آن زمان که ستودم تو را به زیبایی

 

دو چشم شوخ تو کی عاشقان رسوا داشت

 

بیا که شاخه ی خشک وفا قفس گردید

 

در این چمن که چو من بلبلان شیدا داشت

 

خوش آن که در دل هستی چو مرغ طوفان بود

 

که در  تلاطم دریا ، دلی  شکیبا  داشت

  



تاريخ : پنجشنبه ۸ خرداد ۱۳٩۳ | ٦:٥٦ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

  

 

معرفت نیست در این معرفت‌آموختگان

ای خوشا دولتِ دیدارِ دل‌افروختگان

 

دلم از صحبتِ این چرب‌زبانان بگرفت

بعد از این دستِ من و دامنِ لب‌ دوختگان

 

عاقبت بر سر بازار فریبم بفروخت

ناجوانمردی‌ِ این عاقبت‌اندوختگان

 

شرمشان باد ز هنگامه ی رسواییِ خویش

این متاع شرف از وسوسه بفروختگان

 

یاد دیرینه چنان خاطرم از کینه بسوخت

که بنالید به حالم دلِ کین‌توختگان

 

خوش بخندید، رفیقان که در این صبح مراد

کهنه شد قصه ی ما تا به سحر سوختگان



تاريخ : پنجشنبه ۱ خرداد ۱۳٩۳ | ٦:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.