تاريخ : یکشنبه ۱ فروردین ۱٤٠٠ | ۱:٠٢ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

هرچه کمتر شود فروغ حیات            رنج را جانگداز تر بینی

سوی مغرب چورو کند خورشید           سایه ها را دراز تربینی

 

 



تاريخ : یکشنبه ۱ فروردین ۱٤٠٠ | ۱:٠۱ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

                                                                  

                                                                                                                                                                                                



تاريخ : یکشنبه ۱ فروردین ۱٤٠٠ | ۱:٠٠ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()



تاريخ : دوشنبه ٦ امرداد ۱۳٩۳ | ۱:٢٤ ‎ق.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

من قول داده ام که بمانم برای تو

تو قول داده ای که بمانی کنار من

این قول ما ، بخدا قول عاشقی ست

آن " او " که عهد می شکند ، اهل عشق نیست

تقدیر اگر نبودن من را رقم زند

من می روم ولی

بی من تر از همیشه

جدا از تمام خویش

         متن کامل شعر در ادادمه                        



ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه ٢ امرداد ۱۳٩۳ | ٤:٢٢ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

دلخوشم با غزلی تازه ،همینم کافیست

تو مرا باز رساندی به یقینم کافی ست

 

قانعم ، بیشتر از این چه بخواهم از تو

گاه گاهی که کنارت بنشینم کافی ست

 

گله ای نیست ، من و فاصله ها همزادیم

گاهی از دور تو را خوب ببینم کافی ست

 

                         آسمانی !                       

            تو  در آن گستره خورشیدی کن

من همین قدر که گرم است زمینم کافی ست

 

من همین قدر که با حال و هوایت گهگاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافی ست

 

فکر کردن به تو یعنی غزلی شور انگیز

                        که همین شوق  مرا

      خوب ترینم !

                                     کافی ست

          دکلمه رضا پیربادیان

           برگرفته از : قصه گیسو            http://ghesegisoo.persianblog.ir

                                                                                                       



تاريخ : پنجشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩۳ | ۱٠:۱٢ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

هان چه حاصل از آشنایی ها
گر پس از آن بود جدایی ها


من و با تو، چه مهربانی ها
تو و بامن چه بی وفایی ها


من و از عشق راز پوشیدن
تو و با عشوه خودنمایی ها


در دل سرد سنگ تو نگرفت
آتش این سخن سرایی ها


گفته بودم که دل به کس ندهم
تو ربودی به دلربایی ها


متن کامل شعر در ادامه                              

 



ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه ٢٩ خرداد ۱۳٩۳ | ٤:٤٢ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

 شب آمد و دل تنگم هوای خانه گرفت

 دوباره گریه ی بی طاقتم بهانه گرفت

 شکیب درد خموشانه ام دوباره شکست

 دوباره خرمن خاکسترم زبانه گرفت

 نشاط زمزمه زاری شد و به شعر نشست

 صدای خنده فغان گشت و در ترانه گرفت

زهی پسند کماندار فتنه کز بُن تیر

 نگاه کرد و دو چشم مرا نشانه گرفت

 امید عافیتم بود روزگار نخواست

 قرار عیش و امان داشتم زمانه گرفت

 زهی بخیل ستمگر که هر چه داد به من

 به تیغ باز ستاند و به تازیانه گرفت

 چو دود بی سر و سامان شدم که برق بلا

 به خرمنم زد و آتش در آشیانه گرفت

 چه جای گل که درخت کهن ز ریشه بسوخت

ازین سموم نفس کش که در جوانه گرفت

دل گرفته ی من همچو ابر بارانی

گشایشی مگر از گریه ی شبانه گرفت



تاريخ : پنجشنبه ۱٥ خرداد ۱۳٩۳ | ٥:۱٧ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

 

 

دلم همیشه به شوق تو حال دریا داشت

 

گهی سکوت و گهی اضطراب و غوغا داشت

 

نگاهِ گرمِ  من  از  اتش  تمنایت

 

زبان خشک جگر تشنگان صحرا داشت

 

چه جذبه ای بود در آن چشمان سحر انگیز؟

 

که از جهان و جهان دوستان مرا واداشت

 

در آن زمان که ستودم تو را به زیبایی

 

دو چشم شوخ تو کی عاشقان رسوا داشت

 

بیا که شاخه ی خشک وفا قفس گردید

 

در این چمن که چو من بلبلان شیدا داشت

 

خوش آن که در دل هستی چو مرغ طوفان بود

 

که در  تلاطم دریا ، دلی  شکیبا  داشت

  



تاريخ : پنجشنبه ۸ خرداد ۱۳٩۳ | ٦:٥٦ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

  

 

معرفت نیست در این معرفت‌آموختگان

ای خوشا دولتِ دیدارِ دل‌افروختگان

 

دلم از صحبتِ این چرب‌زبانان بگرفت

بعد از این دستِ من و دامنِ لب‌ دوختگان

 

عاقبت بر سر بازار فریبم بفروخت

ناجوانمردی‌ِ این عاقبت‌اندوختگان

 

شرمشان باد ز هنگامه ی رسواییِ خویش

این متاع شرف از وسوسه بفروختگان

 

یاد دیرینه چنان خاطرم از کینه بسوخت

که بنالید به حالم دلِ کین‌توختگان

 

خوش بخندید، رفیقان که در این صبح مراد

کهنه شد قصه ی ما تا به سحر سوختگان



تاريخ : پنجشنبه ۱ خرداد ۱۳٩۳ | ٦:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

 

بر باد رفت در غم و حسرت جوانیم

بی آرزو چه سود دگر زندگانیم

 

موی سپید بر سر من تاخت ای دریغ

پیچید روزگار کفن بر جوانیم

 

گاهی به سوی مسجد و گاهی به میکده

ای عشق دربدر به کجا میکشانیم

 

چون شمع در سکوت شبستان انزوا

بگداخت جان ز حسرت بی همزبانیم

 

در خاکپای دوست فکندم سر از غرور

این است با فلک سبب سرگرانیم

 

ایکاش پای بند قفس بود جان من

تا وا رهد دل از غم بی همزبانیم

 

از زندگی ملولم و در خویشتن اسیر

ای مرگ همتی که ز خود وارهانیم

 

چون گردباد چند پیچم به پای خویش؟

ای روزگار از چه به سر میدوانیم

 

مانند لاله سر به بیابان نهد ز سوز

هر کس که بشنود غم سوز نهانیم



تاريخ : پنجشنبه ٢٥ اردیبهشت ۱۳٩۳ | ٩:٢٥ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()

 

 

چنین خراب دلی کی دگر سزای من است

نه دل که دشمن من، درد بی دوای من است

 

گذشت عمر به خون خوردن و ندانستم

من از برای دلم یا دل از برای من است

 

گر این دل از دگری بود پاره می کرد ش

که ساختن به چنین خصمی از صفای من است

 

به صدق کوش و مکن بد که نیک می دانی

مرا دلی است که دیوانه ی فنای من است

 

بیا که بی تو نبینم جهان، مرا مگذار

که چشم مست تو جام جهان نمای من است


 
اگر ز بی خبری همچو من خبر گیری

بهشت و حور همین کنج انزوای من است

 

چو نای گه بلبم لب گذار و بنوازم

تو را که رغبتی این گونه بر نوای من است

 

سرودم این غزل آن سان که گفته است «حبیب »

« شکسته زلف بتی مست در سرای من است »

 

 



تاريخ : پنجشنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳٩۳ | ۱٠:۳۸ ‎ب.ظ | نویسنده : بهزاد | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.